Tuinders

Hetti: Voor de oudgedienden op de tuin zijn jullie inmiddels bekende gezichten. Maar sommigen kennen jullie alleen maar van gezicht. Kunnen jullie iets over je zelf vertellen, waarom je in het bestuur bent gegaan en wat je voor de vereniging meebrengt?
Femke: Martin (onze voorzitter) heeft me gevraagd het bestuur te versterken als penningmeester en omdat ik vind dat de vereniging belangrijk is voor ons tuinders, wil ik daar wel mijn steentje aan bijdragen. Er wordt door het bestuur en de werkgroepen van alles geregeld voor ons, dat is toch fijn! Nu is penningmeester niet mijn droomklus, maar iemand moet het doen toch? Ik hoop dat ik Magda haar harde werk goed kan voortzetten. Naast de moestuin werk in ik de makelaardij van mij en mijn man. Daar doe ik voornamelijk de backoffice en de boekhouding. Op vrijdag mag ik voor de klas als leerkracht basisonderwijs. Al het drukke werk wissel ik af met buiten zijn; met de bordercollies trainen bij de schapen, de bijen verzorgen, tuinieren.
Ronald: Tot begin dit jaar werkte ik vijf dagen in de week als ambtenaar voor de gemeente Gouda en werkte ik hoofdzakelijk alleen in het weekend in de tuin. Sinds begin dit jaar werk ik nog maar twee dagen in de week (eind dit jaar ben ik 66 en stop ik met werken). Martin wist dit en vroeg me of ik me in wilde zetten voor de tuin. Jarenlang heb ik het uiterst comfortabel gevonden dat er een bestuur was die van allerlei dingen voor ons regelde. Nu ik meer tijd heb vind ik het plezierig dat ik ook iets terug kan doen. Waar ik goed in ben…?? Een lastige vraag Hetti!! Ik wil me in ieder geval inzetten voor het versterken van de onderlinge band. Daar was ik al voorzichtig mee begonnen in de Party Squad (Laura, Petra, Meike, Elly en David). Met de Party Squad hebben we al een aantal leuke evenementen georganiseerd zoals de “Oogstdag”, de Nieuwjaarsbijeenkomst en de “Opschoondag”. Met dit soort activiteiten leren we elkaar ook op een andere manier kennen.
Hetti: Leuk om jullie verhalen te horen over waarom jullie in het bestuur zijn gegaan. Maar jullie zijn ook tuinders. Hoe lang tuinen jullie al, wat zijn jullie successen wat is de grootste tuinmisser, je favoriete gereedschap en wat kweek je het liefst?
Ronald: Toen ik 50 werd, ben ik lid geworden van de net opgerichte amateurtuinder. Ik kon kiezen welke tuin ik hebben wilde want er was nog volop keuze. Als 50-jarige is tuin nummer 50 natuurlijk leuk. Maar ik vertelde me – er stonden toen nog geen nummers bij de tuinen – en ik zit nu op tuin 48.
Mijn grootste tuinsucces is toch wel dat ik het hele jaar wel uit de tuin kan eten. Hetzij vers, hetzij ingemaakt (komkommers, courgette, jam, chutney, sambal) of klaargemaakt en ingevroren (pastasaus, rodekool, boerenkool, bietjes, appelmoes, peertjes, aardbeien, rabarber). Zo zorg ik voor de productie en Ineke, mijn vrouw, voor de inmaak en bereiding.
Mijn grootste misser?? Er mislukt genoeg! Dan heb je in de kas alles mooi voorgezaaid en daarna netjes in rijtjes in de volle grond uitgeplant en dan is de volgende dag alles opgevreten door de slakken en fazanten! Maar ja, dat hoort erbij zegt men! Ik heb nog steeds moeite met bonen. Welke groeien nu omhoog en welke blijven laag. In een van de eerste jaren had ik een hele
bonenstellage gemaakt bij snijbonen die niet hoger werden dan 20 centimeter. Dan voel je je toch wel wat lullig; ik heb de stellage toen maar snel opgeruimd.
Femke: haha, dat had ik het eerste jaar ook!
Ronald: Dit jaar heb ik mezelf op een woelvork getrakteerd die mooi uitgestald stond tussen het andere gereedschap bij Vreeken (de “snoepwinkel” voor tuinders!). Het schijnt beter te zijn voor het bodemleven en het scheelt een hele hoop spitwerk. Op zich heb ik geen favoriet wat ik het liefste kweek. De snackkomkommer is elk jaar toch wel weer een verrassing als ik die in m’n kas zet. Elk jaar vind ik de aanschaf weer erg duur, 9 euro (en dit jaar met de inflatie?). Maar de opbrengst is elk jaar toch weer enorm. Tegen de tijd dat wij er genoeg van krijgen, net als met de courgette, zien de buren mij graag komen.
Femke: Dit wordt mijn tweede volle jaar dat ik in mijn tuin mag tuinieren. Ik heb daarvoor bij Rob en Freddy in hun tuin mogen meehelpen en ervaring mogen opdoen. Vroeger hadden mijn grootouders en ouders ook een moestuin en ik mocht als klein kind al de boontjes doppen. Ik vind het nog elke keer zo bijzonder dat er van zo’n heel klein zaadje een mooie plant met vruchten kan ontstaan; dankbaarheid, dat is wat ik dan voel! Mijn manier van tuinieren is eigenlijk gewoon maar doen, of het dan lukt of mislukt zie ik dan wel. Zo had ik vorige zomer ontzettend veel tomaten, maar is er niets overgebleven van mijn boerenkool (opgegeten door fazanten?). Maar ik heb het eerste jaar ook wel eens iets te enthousiast gezaaid en toen waren er in een keer 32 paksoi klaar. Ik probeer zo veel mogelijk natuurlijk te tuinieren. Dat betekent geen bestrijdingsmiddelen, respect voor de natuur, wisselteelt, niet spitten, maar dus ook regelmatig wat kwijtraken aan de dieren die ook van het verse groen, de groentes of het rijpe fruit smullen… Gelukkig is er op internet maar ook zeker onder de tuinders op het complex zo veel kennis te verkrijgen. Naast groente en fruit probeer ik veel bloemen te laten groeien, zodat mijn bijen, de wilde bijen en andere insecten voldoende nectar en stuifmeel kunnen vinden.
Mijn favoriete gereedschap is geen echt gereedschap, maar een emmer, daar kun je me vaak mee rond zien lopen. Ik werk graag met mijn handen: dat is wel wat meer werk, maar zo kun je fijn werk doen en haal je ook alles weg. Met mijn handen in de aarde geeft rust. Die rust is sowieso wat ik vind in de tuin.