Auteur: Meike (tuin 30)
Datum: mei 2026
Half december 2025 stapten mijn zusje en ik op het vliegtuig naar Nieuw-Zeeland. We begonnen aan de reis waar we al heel lang naar hadden uitgekeken. Na 32 uur landden we in Auckland. We haalden het kikkergroene campertje dat we gehuurd hadden op en sloegen boodschappen in. Om te beginnen reden we een stuk naar het noorden. Hoe noordelijker je komt in Nieuw Zeeland, hoe subtropischer het wordt. De temperatuur was heerlijk, het was aan het begin van de zomer op het Zuidelijke halfrond. Omdat we net waren aangekomen zochten we een camping op een halve dag rijden aan de Stille Oceaan. We genoten van de bomen en planten die allemaal anders zijn dan wij gewend zijn. De regenwouden groeien tot in de zee, mangrovebossen in getijderivieren en de vormen van de bomen en hun wortels zijn heel bijzonder. We verkenden de kust van de baai waaraan we kampeerden. De rotsformaties bleken er ongelooflijk mooi te zijn. Hier zwommen we ook voor het eerst in de Oceaan.
We trokken verder naar het noorden. Regenwoud strekte zich uit. Dichte ondoordringbare bossen waarin de duizenden jaren oude kauribomen groeien. Die bomen zijn in de 19e eeuw veel gekapt en worden nu beschermd. Er bestaat een herplantingsprogramma, maar dat gaat langzaam. Stammen met een omtrek van 16 meter en 30 meter hoog zijn indrukwekkend en haast niet op een foto vast te leggen. Overal in Nieuw Zeeland groeien de beroemde boomvarens. Maar er groeien nog honderden andere soorten. Op stammen, in holle bomen op hellingen en langs de kant van de weg. Ze zijn prachtig en zo verschillend. We besloten niet naar het uiterste noorden van Nieuw Zeeland te rijden. 90 km. over een smalle weg om een vuurtoren te zien staan vonden we een beetje overdreven. We staken het Noorder Eiland over en kwamen aan bij de Tasmanzee. Verder reden we in ons campertje naar het geothermisch actieve midden van het eiland. Stoom stijgt daar op uit de bossen, borrelt uit de grond en zelfs in tuinen en midden op straat komt heet water omhoog. De vulkanische activiteit is hier alom aanwezig. We zwommen in bronnen met heerlijk warm water om daarna af te koelen in heldere rivieren. Het landschap wordt hier gedomineerd door de drie grote vulkanen van Nieuw Zeeland, de Tongariro, de Ngauruhoe en de Ruapehu. Alle namen zijn in de taal van de oorspronkelijke bevolking.
Hier logeerden we drie dagen bij familie wat heel bijzonder was omdat we hen nog nooit ontmoet hadden. Het was reuze gezellig. De kerstdagen zouden we doorbrengen bij familie in het uiterste zuiden van het eiland. Het weerzien was geweldig en zoals altijd alsof we elkaar gisteren nog gesproken hadden. We maakten een ritje naar de kust waar een zeeleeuwenkolonie huist en stonden op nog geen meter afstand van jonge zeeleeuwtjes terwijl de grote mannelijke baas het minzaam aanzag. Die grote beesten zijn wel intimiderend zo dichtbij.
We namen afscheid van onze nichten en neef om de boot te nemen naar het Zuider Eiland. Het was inmiddels volop zomer, maar hoe zuidelijker hoe kouder het wordt.
We hadden geen strak reisschema, maar moesten op 2 januari in Fjordland zijn. Een enorm gebied met ondoordringbaar dicht regenwoud op de bergen, zonder wegen en onbewoond. We hadden er een bootreis van twee dagen geboekt over één van de fjorden. De afstanden in Nieuw Zeeland zijn enorm en we moesten flink doorrijden om er op tijd te zijn. Ondertussen maakten we een kanotocht op zee tussen de eilanden in het noordelijkste deel van dit eiland en kwamen we door het gebergte waar de grote gletsjers van Nieuw Zeeland liggen. Adembenemende bergketens die doorlopen tot in zee.
We arriveerden in Manapouri, het einde van de wereld zoals ze daar zeggen. De wegen houden er op en er zijn alleen maar bergen, meren , fjorden en bossen. Onze tweedaagse tocht begon met het oversteken van een meer, daarna met een rit over onverharde wegen door de bergen en eindigde bij de boot waarop we zouden varen. De eerste dag was het helder zonnig weer, maar de tweede dag was mistig, koud en dat maakte de bergen mysterieus en imposant. We kanoden in de fjord en zagen een wereld die stil, ruig en ongerept was. Indrukwekkend.
Het laatste deel van onze reis was aangebroken. We staken het Zuider Eiland over naar de Oceaan en bereikten het zuidelijkste deel van Nieuw Zeeland. Hier was het fris, maar we moesten natuurlijk nog een keer die oceaan in. We maakten een wandeling door dicht bos en genoten van de explosie van kleuren op de plek waar het bos ophield. Bloemen in alle kleuren bloeiden hier. Onbekende soorten voor ons, maar prachtig. De laatste paar dagen kampeerden we aan een prachtige baai in de buurt van Christchurch. We stapten weer in de kano en zagen groepen dolfijnen zwemmen met kalfjes. Een mooier besluit van ons avontuur konden we niet bedenken. We leverden het campertje in en vlogen terug naar huis.